Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Soms wil je je ei wel eens kwijt…
Als je partner gokverslaafd is, is dat behoorlijk ingrijpend in je leven. Het houdt je bij tijd en wijle voortdurend bezig, maar je kunt er niet zomaar met iedereen over praten. Ook al zou je het soms wel uit willen schreeuwen…
Dit log wil ik gebruiken om mijn verhaal te vertellen. Het is het verhaal ‘van de andere kant uit beschreven’. Het gaat over de achtbaan waarin je leven verandert als je ontdekt dat je partner gokt. En het gaat natuurlijk over mij… want hoewel het een belangrijke rol speelt, is er meer in mijn leven dan alleen gokken!
Ik houd het enigszins anoniem. Niet omdat ik dat nodig vind. Maar ik ben natuurlijk niet de enige betrokkene, en daar wil ik wel rekening mee houden.
Wil je graag reageren, maar liever niet via dit weblog? Dat kan: stuur een mailtje naar gokpartner@hetnet.nl.

Soms wil je je ei wel eens kwijt…
Als je partner gokverslaafd is, is dat behoorlijk ingrijpend in je leven. Het houdt je bij tijd en wijle voortdurend bezig, maar je kunt er niet zomaar met iedereen over praten. Ook al zou je het soms wel uit willen schreeuwen…
Dit log wil ik gebruiken om mijn verhaal te vertellen. Het is het verhaal ‘van de andere kant uit beschreven’. Het gaat over de achtbaan waarin je leven verandert als je ontdekt dat je partner gokt. En het gaat natuurlijk over mij… want hoewel het een belangrijke rol speelt, is er meer in mijn leven dan alleen gokken!
Ik houd het enigszins anoniem. Niet omdat ik dat nodig vind. Maar ik ben natuurlijk niet de enige betrokkene, en daar wil ik wel rekening mee houden.
Wil je graag reageren, maar liever niet via dit weblog? Dat kan: stuur een mailtje naar gokpartner@hetnet.nl.

December 2005.
Het eind van een veelbewogen jaar. Veel veranderingen vonden plaats, zowel ten goede als ten slechte. Het was een jaar van verlies en van winst, van terugkijken en vooruitzien.

In december maak ik de balans op.
Op veel gebieden is er duidelijk vooruitgang te bespeuren en eindigt het jaar beter dan het begon.
Maar enkele gebeurtenissen zullen blijven hangen en ook nog hun schaduw werpen op het komende jaar. So be it. Dat is het leven. Ik zal moeten leren daarmee om te gaan.

Dit is een eind en een begin. En zo is de cirkel rond.

Goede feestdagen gewenst!

December 2005.
Het eind van een veelbewogen jaar. Veel veranderingen vonden plaats, zowel ten goede als ten slechte. Het was een jaar van verlies en van winst, van terugkijken en vooruitzien.

In december maak ik de balans op.
Op veel gebieden is er duidelijk vooruitgang te bespeuren en eindigt het jaar beter dan het begon.
Maar enkele gebeurtenissen zullen blijven hangen en ook nog hun schaduw werpen op het komende jaar. So be it. Dat is het leven. Ik zal moeten leren daarmee om te gaan.

Dit is een eind en een begin. En zo is de cirkel rond.

Goede feestdagen gewenst!

Zondagochtend zijn we rustig opgestart: ontbijten, nog wat tv kijken (!), spullen pakken… Tegen 12 uur vertrokken we op ons gemak richting vliegveld. Eerst zijn we nog naar zijn werk gewandeld, omdat hij de sleutel van het huis in moest leveren, en daarna pakten we de metro richting Heathrow.
We waren ruim op tijd aanwezig en checkten als eersten in, zodat we door de douane konden. Daar hebben we nog eens uitgebreid onze ogen uitgekeken in allerlei leuke (en vooral dure) winkeltjes en rond half zes, een half uur later dan gepland, vertrok ons vliegtuig richting Schiphol.

Nederland zou Nederland niet zijn als het niet zou gieten! Eerst moesten we langs de informatiebalie, waar de sleutels van zijn auto klaar lagen. Tijdens de week dat hij in Engeland zat, had een collega uit Engeland voor hem ingevallen en die had zijn auto gebruikt. Donderdagavond had deze mijnheer hem netjes op Schiphol neergezet en de sleutels bij de informatiebalie afgeleverd. Voor het eerst kon hij zijn creditcard-van-de-zaak gebruiken om de parkeerkosten af te rekenen. Enig idee wat dat kost, van donderdagavond tot zondagavond parkeren op Schiphol? Ruim 84 euro!!! Gelukkig betaalt zijn werkgever dat…

In de stromende regen reden we naar huis. We hebben nog een tussenstop gemaakt bij mijn schoonouders, want die hadden onze hond die dagen te logeren gehad. De arme mensen hadden pech: had ze ruim zes weken tegen een loopsheid aan lopen hikken die niet door wilde zetten en uitgerekend dat weekend brak het dan eindelijk door! Ze bloedde behoorlijk, en mijn schoonouders, die vloerbedekking in hun huis hebben, hebben het hele weekend alle vloerbedekking afgedekt gehouden met oude lakens om onherstelbare schade te voorkomen…
Ze was niet eens echt blij om ons te zien, ze was eerder gepikeerd dat we het hadden gedurfd om haar in de steek te laten! Ze negeerde ons gewoon…

Uiteindelijk waren we tegen 11 uur ‘s avonds thuis, waar de katten ons wel opgewekt begroetten gelukkig! En ik moet eerlijk zeggen: ons eigen waterbed slaapt toch wel het allerlekkerste in de wereld, hoor…

Omdat ik door het vliegen en door te weinig drinken nogal wat vocht vasthield, waardoor ik mijn schoenen niet meer aan kreeg toen ik ze eenmaal uit had, zijn we de rest van de vrijdag lekker thuis gebleven. Heerlijk bijkletsen (hij was immers al een week van huis), lekker gegeten (hij heeft voor me gekookt!) en heerlijk in bad geweest. Toen nog wat tv gekeken (dat doe ik thuis maar zelden, maar daar lijkt het volkomen logisch dat de tv de hele dag aanstaat) en bijtijds naar bed.

De volgende dag na het ontbijt hebben we de metro gepakt en zijn Londen ingegaan. Eerst richting Harrods, waar ik mijn ogen heb uitgekeken. Wat een schitterend pand! En wat een winkel! Wat een prijzen ook, trouwens… ik geef meteen toe dat die vulpen erg mooi was, maar 6.000 pond??? Om over de rest nog maar niet te spreken…
Daarna hebben we een stuk gewandeld. We hebben de Tower Bridge gezien, Holy Trinity Brompton, de Big Ben, de London Eye, Oxford Street… Schitterende panden, enorme mensenmenigtes waar ik, in tegenstelling tot in Nederland, niet eens van in paniek raakte (niemand dringt, niemand botst zo maar tegen je op, niemand lijkt haast te hebben), de meest luxe winkels afgewisseld door kleine kneuterige winkeltjes, pubs, musea, hotels… Alleen al het rondkijken was adembenemend. Weet je wel dat ik er geen cent heb uitgegeven?
Tegen vier uur werd het donker (ook ‘s winters loopt Engeland een uur achter bij Nederland) en zijn we richting huis gegaan. Onderweg hebben we nog even een paar boodschappen gedaan. En waar ik me heel goed in kan houden als het om winkelen gaat, moet je mij NIET loslaten in een onbekende supermarkt! ‘t Was dat ik niet alleen was, anders had ik me gerust een uurtje of wat vermaakt met alleen maar rondneuzen welke produkten daar allemaal te koop zijn!

Thuisgekomen was ik toch wel erg blij dat mijn schoenen weer uit konden. Mijn voeten waren nu niet alleen opgezet, maar ook prijkten er een paar schitterende blaren tussen de ballen van mijn voeten en mijn grote tenen. En dan praat ik over blaren van ongeveer 6 vierkante centimeter… maar het was het waard!
Opnieuw werd er een maaltijd voor mijn neus gezet (wow! Deed hij dat thuis ook maar eens!). En we ploften beiden languit op een bank neer, wat lezend en vooral tv kijkend. Ik had het gevoel dat ik al dagenlang van huis was!

Het weekend Londen was heerlijk. Ik ben spontaan verliefd geworden en zou best naar Londen willen verhuizen. Wat een stad! De sfeer, de gebouwen, de mensen, de winkels, het openbaar vervoer…
Uiteraard was het veel te kort, en dat kwam ook omdat de heenreis drie uur langer duurde dan verwacht. ‘s Morgens vroeg had ik mazzel: ik ging om 10 over zeven de deur uit omdat de bus om kwart over zeven zou vertrekken. Maar de chauffeur was blijkbaar een invaller, want hij reed langs op het moment dat ik de deur uitstapte (gelukkig is de bushalte pal voor mijn huis!) en hij wist niet eens hoeveel strippen ik moest hebben naar het station! En omdat ik zelden gebruik maak van de bus wist ik dat ook niet, ik wist alleen hoeveel ik de vorige keer betaald had. Maar dat werd opgelost en zo kwam ik op tijd op het station aan. De trein had geen vertraging, dus ik was keurig netjes op tijd op Schiphol.
Het inchecken ging prima, ik had alleen handbagage en was dus snel door de douane. Om kwart over tien zat ik in het vliegtuig en toen was het wachten op de start. Ik ben gek op vliegen, dus vol verwachting zat ik klaar. Om half elf begon het vliegtuig te bewegen. We reden naar de startbaan, maakten vaart… en nxe8t op het moment dat ik dacht dat we los zouden komen, ging het vliegtuig in de ankers! Klapband, volgens het systeem!
En toen begon het wachten… Eerst op de brandweer, die met gillende sirenes aankwam om alles van buiten te inspecteren. Toen bleek dat er geen sprake was van een klapband (gelukkig maar, want of ik dan dit nog had kunnen navertellen?). Een technische storing dus. En veiligheid gaat boven alles, dus of we moesten wachten tot het vliegtuig gerepareerd was (en dat kon wel 6 uur duren) of we moesten wachten tot er een ander vliegtuig beschikbaar was. Gelukkig kon dat laatste eerder geregeld worden. Met een bus werden we opgehaald uit het vliegtuig en teruggebracht naar de vertrekhal. Daar moesten we opnieuw door de controle (tas op de lopende band, jas uit, sieraden af voor de metaaldetector) en daarna konden we in een nieuw vliegtuig stappen. Dezelfde piloot stond ons daar al op te wachten met de vraag of we het nog wel aandurfden met hem… Hij biechtte eerlijk op, dat hij weliswaar dergelijke noodstops had geoefend in de simulator, maar het nog nooit eerder in het echt had meegemaakt. Maar hij had het er prima vanaf gebracht, dus iedereen durfde het wel met hem aan!
Drie uur later dan gepland landden we dan eindelijk in Londen, waar ik werd opgewacht door een blije echtgenoot. Met trein en metro zijn we naar het huis gegaan en even na vier uur nederlandse tijd kon ik eindelijk mijn schoenen uitdoen…

Zondagochtend zijn we rustig opgestart: ontbijten, nog wat tv kijken (!), spullen pakken… Tegen 12 uur vertrokken we op ons gemak richting vliegveld. Eerst zijn we nog naar zijn werk gewandeld, omdat hij de sleutel van het huis in moest leveren, en daarna pakten we de metro richting Heathrow.
We waren ruim op tijd aanwezig en checkten als eersten in, zodat we door de douane konden. Daar hebben we nog eens uitgebreid onze ogen uitgekeken in allerlei leuke (en vooral dure) winkeltjes en rond half zes, een half uur later dan gepland, vertrok ons vliegtuig richting Schiphol.

Nederland zou Nederland niet zijn als het niet zou gieten! Eerst moesten we langs de informatiebalie, waar de sleutels van zijn auto klaar lagen. Tijdens de week dat hij in Engeland zat, had een collega uit Engeland voor hem ingevallen en die had zijn auto gebruikt. Donderdagavond had deze mijnheer hem netjes op Schiphol neergezet en de sleutels bij de informatiebalie afgeleverd. Voor het eerst kon hij zijn creditcard-van-de-zaak gebruiken om de parkeerkosten af te rekenen. Enig idee wat dat kost, van donderdagavond tot zondagavond parkeren op Schiphol? Ruim 84 euro!!! Gelukkig betaalt zijn werkgever dat…

In de stromende regen reden we naar huis. We hebben nog een tussenstop gemaakt bij mijn schoonouders, want die hadden onze hond die dagen te logeren gehad. De arme mensen hadden pech: had ze ruim zes weken tegen een loopsheid aan lopen hikken die niet door wilde zetten en uitgerekend dat weekend brak het dan eindelijk door! Ze bloedde behoorlijk, en mijn schoonouders, die vloerbedekking in hun huis hebben, hebben het hele weekend alle vloerbedekking afgedekt gehouden met oude lakens om onherstelbare schade te voorkomen…
Ze was niet eens echt blij om ons te zien, ze was eerder gepikeerd dat we het hadden gedurfd om haar in de steek te laten! Ze negeerde ons gewoon…

Uiteindelijk waren we tegen 11 uur ‘s avonds thuis, waar de katten ons wel opgewekt begroetten gelukkig! En ik moet eerlijk zeggen: ons eigen waterbed slaapt toch wel het allerlekkerste in de wereld, hoor…

Omdat ik door het vliegen en door te weinig drinken nogal wat vocht vasthield, waardoor ik mijn schoenen niet meer aan kreeg toen ik ze eenmaal uit had, zijn we de rest van de vrijdag lekker thuis gebleven. Heerlijk bijkletsen (hij was immers al een week van huis), lekker gegeten (hij heeft voor me gekookt!) en heerlijk in bad geweest. Toen nog wat tv gekeken (dat doe ik thuis maar zelden, maar daar lijkt het volkomen logisch dat de tv de hele dag aanstaat) en bijtijds naar bed.

De volgende dag na het ontbijt hebben we de metro gepakt en zijn Londen ingegaan. Eerst richting Harrods, waar ik mijn ogen heb uitgekeken. Wat een schitterend pand! En wat een winkel! Wat een prijzen ook, trouwens… ik geef meteen toe dat die vulpen erg mooi was, maar 6.000 pond??? Om over de rest nog maar niet te spreken…
Daarna hebben we een stuk gewandeld. We hebben de Tower Bridge gezien, Holy Trinity Brompton, de Big Ben, de London Eye, Oxford Street… Schitterende panden, enorme mensenmenigtes waar ik, in tegenstelling tot in Nederland, niet eens van in paniek raakte (niemand dringt, niemand botst zo maar tegen je op, niemand lijkt haast te hebben), de meest luxe winkels afgewisseld door kleine kneuterige winkeltjes, pubs, musea, hotels… Alleen al het rondkijken was adembenemend. Weet je wel dat ik er geen cent heb uitgegeven?
Tegen vier uur werd het donker (ook ‘s winters loopt Engeland een uur achter bij Nederland) en zijn we richting huis gegaan. Onderweg hebben we nog even een paar boodschappen gedaan. En waar ik me heel goed in kan houden als het om winkelen gaat, moet je mij NIET loslaten in een onbekende supermarkt! ‘t Was dat ik niet alleen was, anders had ik me gerust een uurtje of wat vermaakt met alleen maar rondneuzen welke produkten daar allemaal te koop zijn!

Thuisgekomen was ik toch wel erg blij dat mijn schoenen weer uit konden. Mijn voeten waren nu niet alleen opgezet, maar ook prijkten er een paar schitterende blaren tussen de ballen van mijn voeten en mijn grote tenen. En dan praat ik over blaren van ongeveer 6 vierkante centimeter… maar het was het waard!
Opnieuw werd er een maaltijd voor mijn neus gezet (wow! Deed hij dat thuis ook maar eens!). En we ploften beiden languit op een bank neer, wat lezend en vooral tv kijkend. Ik had het gevoel dat ik al dagenlang van huis was!